arrow_drop_up arrow_drop_down
23 juni 2020 

De echte strijd zit in jezelf

Er zit me iets dwars.

Adem in…

Op dit moment hangt er een vreemde onrustige sfeer in de wereld. Er spelen een aantal grote zaken die beklemmend en zorgelijk aanvoelen. Ik dacht eerst dat deze ‘lock down’ ons misschien wel de ogen zou openen zodat we andere en bewustere keuzes zouden gaan maken.

Er was (eindelijk) weer eens een sterk gevoel van samen-ZIJN en verbinding. Het voelde alsof we met ons allen beseften dat we, hoewel gedwongen ingesloten, ons al heel lang niet meer zo met elkaar verbonden hadden gevoeld. We waren dat superfijne en menselijke gevoel even vergeten…

Nu lijkt het alsof we de andere kant op zwaaien.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze chaos wel aan zag komen. Het moest toch een keer gebeuren. Zoals het nu geregeld is in de wereld, past ons echt niet meer. Het hele maatschappelijke systeem zal een keer op de schop moeten. Sommige dingen, zoals ongelijkheid, armoede, geweld, onderdrukking, verwaarlozing, zijn een collectieve wond waar we ALLEMAAL onze verantwoordelijkheid voor moeten nemen. We kunnen niet langer ‘doen alsof’ het er niet is, zeggen dat het ‘niet mijn probleem’ is of de ‘ik kan er toch niks aan veranderen’ mentaliteit aanhangen.

Want als je vanuit een holistisch oogpunt gaat kijken naar ALLES wat je als ‘ik’-persoontje ervaart, kun je zeggen – en dit is inmiddels door de wetenschap bewezen – dat wij mensen aan elkaar gekoppeld zijn door één groot collectief veld van bewustzijn. Wij zijn, alle losse ik-persoontjes tezamen, onderdeel van één groter geheel. Dus tegen wie vechten we hier nu eigenlijk? Tegen de anderen, ‘zij’ of onszelf?

 

De échte strijd zit in jezelf.

De strijd die binnenin jou woed, ontdek je door je blik naar binnen te richten, weg van de ruis, de chaos en de geluiden van buitenaf, en dan in de diepe, stille, onbekende grotten van je eigen werkelijkheid te duiken.

Oe…

Misschien beginnen we dan eindelijk te begrijpen dat het totaal zinloos is om direct overal maar op te willen en moeten reageren, door je ongezouten mening te geven of je oordeel ergens op los te laten. En dat het dus ook totaal zinloos is om, uit verdediging of aanval, ergens voor weg te lopen of iets te verstoppen. Waarom?

Je brengt JEZELF zo schade toe.

Het is zo nodig om bij alles wat er in je leven voorbij komt je serieus af te vragen: ‘is dit van mij of van de ander?’ Wat is MIJN aandeel in het geheel? En dan dat stuk wat van jou is volledig in eigendom te nemen. Het is jouw pijn, jouw irritatie, jouw weerstand, jouw ongeduld, jouw bitterheid, jouw onzekerheid, jouw jaloezie, jouw boosheid, jouw verdriet, etc.

“Als je het leven door een spiegel kan bekijken, wordt alles een weerspiegeling van jezelf.”

Maar ga het aan met mildheid, met mededogen, met compassie, met liefde, met een zachte knuffel. Dus het toestaan, accepteren en omarmen van deze schaduwen en de emoties die dit opwekt, erin voelen en pauzeren om het ‘waarom’ te overwegen en dan in liefde en vergeving los te laten, is de manier om ze stuk voor stuk te helen.

Het geheim van menselijk zijn.

Dit is het geheim van menselijk zijn, van lood in goud veranderen, van de energie van een schaduw (negatief) veranderen in een gift (positief). Van angst naar liefde.

Het opwekken en uitlokken van rellen en onrust is een weerspiegeling van waar je bent. Het spiegelt jou hoe jij de wereld ziet, jouw wereld, niet die van mij. Wat ik nu zeg is voor sommigen misschien moeilijk te horen nu de adrenaline nog steeds door je lijf pompt, maar dat drama zorgt ervoor dat jij je eindelijk levend voelt. Als de levenloze en afgescheiden zombie die je misschien nog diep van binnen bent. Alles echt durven voelen blijft toch een dingetje. En dat is helemaal prima, ook dan ben je helemaal oké en goed genoeg.

Ik moedig je van harte aan om even stil te zijn en hier rustig bij te zitten. Liefdevol, moedig en troostend aan de bedrand van je eigen stukken. Misschien verbaasd het je dan wel om in te zien hoe angst en stress zich bewust en onbewust langzaam maar zeker, als een virus, in je leven heeft vastgezet en met je DNA is versmolten.

Moed moet.

Maar wees gewaarschuwd, die reis naar binnen toe is niet voor angsthazen. Er is veel lef en vergeving nodig om eerlijk en open naar jezelf te durven kijken en voorbij de wonden te komen die je onderweg hebt opgelopen.

Weet dat we uiteindelijk allemaal ditzelfde pad moeten bewandelen. Het is het pad naar De Grote Verandering van binnenuit. Om daarna schoon en fris op te kunnen staan, als een herboren mens.

Leren kijken met nieuwe ogen.

Sommigen van ons zijn al in dit Hof van Eden en leven in harmonie met hun buren en de natuur. Ze volgen hun eigen natuurlijke levensritme, volgens de seizoenen, de maancycli, de dieren en de natuur. Met zo weinig mogelijk angst en stress. We kunnen zo met ze meedoen door een simpele verschuiving in ons perspectief. Door te leren kijken met nieuwe ogen, vol verwondering en nieuwsgierigheid zoals van een kind, met een loepzuivere open blik.

Je bent zo veel dichterbij dan je denkt.

Adem uit…


Zo, de keutel is eruit. Nu is het aan jou, mij en wij om te bepalen hoe erg het gaat stinken…

 

Blijf in liefde en vrede.️

Liefs Mirjam ♡

Over de schrijver
Reactie plaatsen